Masa kita putus tunang dulu tak de sorang pun faham perasaan saya. sakit ke? sedih ke? kecewa ke? tak de pun wak. awak pun tak de pun datang pujuk saya. saya tunggu saat saat tu. setiap hari saya doa agar kita dapat berjumpa semula.
setiap hari wak.. orang tanya saya. bila nak kahwin dengan awak? tapi setiap kali tu lah saya tahan, saya sabar,saya kuatkan semangat dan mental saya. saya tak tunjuk rasa sedih saya depan orang. awal awal dulu saya banyak termenung. saya tengok gambar kita tunang. kadang tu saya bercakap dengan gambar awak. you know why? sebab time tu saya tak tahu nak luah kat siapa. saya rasa awak selalu ada dengan saya. ada disisi saya, tapi hakikatnya awak tak de pun. saya down sorang sorang. sikit pun saya tak tunjuk rasa sedih saya depan orang. ramai yang tanya saya, "tak sedih ke putus tunang?". awak tahu tak? time tu saya boleh gelak gelak. saya senyum and saya cakap "tak sedih pun". hakikatnya kat belakang orang saya menanggis! saya jatuh. bohong kalau tak sedih! perlahan lahan saya terima hakikat. sukar.. tapi saya cuba... saya mengadu pada Dia.. saya mintak Dia bagi saya kekuatan. saya mintak Dia jodohkan saya kembali dengan awak.
tapi... mungkin doa saya belum dimakbulkan lagi...

jujur cakap..dulu, saya tak reti untuk mencintai seseorang. tapi bila awak hadir dalam hidup saya. awak dah buka kembali pintu hati saya untuk mengenali erti cinta. awak buat saya happy. awak buat saya jatuh cinta kat awak. tapi kini, awak buat saya sedih kembali. saya bukan seorang yg mudah untuk melupakan sesorang yg pernah hadir dalam hidup saya. saya cuma ada awak. hanya awak..
sakit wak! bila fikir semua benda ni jadi kat saya.
mungkin Dia dah lama tak dengar saya menanggis. sebab tu Dia timpakan saya dengan ujiaan ni.
saya tak kuat wakk...
saya tak kuat...

saya mintak maaf sebab terlalu mencintai awak lebih dari diri saya sendiri...
sory for loving you so much abdul hazman. my fire hero.. :')

saya tetap akan tunggu awak,....